جهان را ول کن

از گوشه ی چشم هات بیرون بپر

و خواب های چل تکه ات را به صریح ترین داستان بگو

آنقدر روی میز آشپزخانه بشقاب بچین

که از بودنت بدت بیاید

بعد با دستمال کاغذی

غبار چند ساله ی عینکت را بگیر

تا سهراب خوشحال شود

و شبیه ترین کتاب را بردار

و تمامی آنچه را می دانی دور بریز

فنجان های تازه را مرور کن

و آنقدر چای بخوان

که زمزمه های دختران سیلانی را یاد بگیری!

شبت را با دستگیره بردار

توی ظرفشویی پرت کن

تا داغی این تب

دستمال خیسی را بخار کند

ولی باور نکن میتوانی

چشم هایت را باز کن

آرام با پای چپت داخل برو

بگذار تا تمامی هذیان هات را

یکباره مثل تاریخ تفسیر کنند

تو آدم خوبی میشوی

حتما با پای راستت از خودت بیرون بپر

اصلا کسی نگفته

میشود در کتاب ها زندگی کرد

توهم ها ت را بیخودی ننویس

تو هنوز همان کلاغی هستی که به خانه اش

دارد نمی رسد!!

ممنون که آمده ای تا دوباره سر بروم
و اینکه پشت سر آخرین خبر بروم
از اینکه آمده ای تا که دیرتر باشم
و از همیشه ی تو دیر و خیس تر بروم

از اینکه مثل همین برگ روی کاسه آب

سفر به دورترین های دور و بر بروم

و هی از آنچه که هستم خجالتم بدهی

چرا؟ چرا؟ که چرا باید آنقدر بروم_

که عاقبت همه ی بودنم تمام شود؟

و منتظر بنشینم دوباره ور بروم_

به خاطرات عزیزی که بینمان بوده است

که کی زمان برسد تا دوباره سر بروم؟

چه زندگی فجیعی است اینکه عمرت را

کنار پلک تر آدمی به سر ببری

وقتی که زنگ زد... نه، بگو خانه نیستم !

اینبار جدی است ... نه، دیوانه نیستم!

دارد شروع میشود امروز ما ولی

من اصلا اهل خوردن صبحاننیستم!

اصرار میکنی که ببوسم تو را ولی

اهل تماس های عوامانه نیستم

بیخود تو هی دلیل برایم میاوری

که مرد عشق های جسورانه نیستم!

هی قصه میشوی که ببافی به هم مرا

از جنس فرش های کف خانه نیستم

با فال حافظ تو ندارم میانه ای

اهل شراب و مطرب و میخانه نیستم

تفسیرهای مسخره ات راا نگاه دار

قادر به فهم صحبت رندانه نیستم

من عاشقانه های تو را گل گرفته ام

دربان خام قصه و افسانه نیستم

دیگر برای پر زدنم، کرم کوچکم!

محتاج راه پیله ی پروانه نیستم

بگذار رک بگویمت اینکه از این به بعد

دیگر برای خستگی ات شانه نیستم

یعنی از این به بعد رها می کنم تو را

من دوستت ندارم و... اما نه نیستم-

اهل یک این چنین غزل احمقانه ای!

یک لحظه هم بدون تو هرگز نزیستم!

همیشه توی فکر و خیال است ذهن من

آخر چقدر منتظر تو بایستم؟

تقدیم به ه-عدالت

خواب دیدم

تمامی دریا در دستانت

آنقدر بزرگ

که ماه در تو خلاصه میشد

و هیچ کس آنجا نبود

جز من

که در کناره ی انگشتانت نشسته بودم

با کاغذی

هی تا میزدم

باز میکردم

می پیچیدم و باز...

تا قایقی بسازم

و هی در تو غرق میشدم

و هی از تو زنده میشدم

و هیچ کس آنجا نبود

جز کوهی

جز کناره ی انگشنانت

ومن

که خودم را بالا میکشیدم

دست و پا میزدم

تو هی شاخه می آفریدی

ولی دستان من لغزنده بود

می افتنادم

آنقدر می افتادم که مجبور می شدی

و در این اجبار

گرفتی ام

حالا گرفتار

در بلندای تو ایستاده ام

با دستانی باز
نمی دانم باید

از تو بپرم

یا از خوابم!

بغلش کن

تا برای گم شدنش تنها نباشد

تمامی کوچه را عبور کن

 تا یافت نشدن را بفهمد

آنوقت

اسمش را هرچه دوست داشتی بگذار

کسی که نمی شناسدش

...

وحی کردیم

کوچه هایتان را باریک بسازید

و درخت ها را بزرگ

 آنقدر که بر دیوارها

سایه بانتان بشوند*

و از آسمان اکتفا نکنید

 به همین یک تکه پنجره

 در را باز کنید

(و نترسید که تنورتان ختموش شود

که ما دستانتان را گرم می خواهیم)*

بیرون بروید

دختران گریان را چون عروسک

 و پسران را بغل کنید

تا اگر خواستند گم شوند

با شما باشند

که هدایتتان می کنیم*

و کوچه های تنگ را عبور کنید

تا شانه به شانه ببیندشان

و بگذرید

تا نیافتن را بفهمند

و ندیدن را*

که اگر چه پرده هایشان را کشیده اند

شیشه هایشان رنگی است

و نه آن یک تکه را می فهمند

نه عبور را

و نه آنچه در بغلتان است*

بغلش کن

تا برای گم شدنش تنها نباشد

تمامی کوچه را عبور کن

 تا یافت نشدن را بفهمد

آنوقت

اسمش را هرچه دوست داری بگذار

مثلا خدا

کسی که نمی شناسدش***

سلام

و اما دست گل من:

چند وقت پیش که برگشته بودم جهرم یه سر زدم به انجمن بچه های غروب سه شنبه ی جهرم( انجمن شعر). خوب کلی آدمای جدید اومده بودن و در این بین یکیشون یه جورایی عجیب میزد! از بچه ها پرسیدم گفتن طرف از اون مدل آدمایی که فکر میکنه آخر ادبیاته و منتقد سال جهانه!!!! مثلا به یکی از بچه ها که چندین ساله در وادی شعر قدم میزنه(!!!) و چندین کنگره و گردهمایی شاعران بزرگ رو به چشم دیده گفته بود شما هیچی نمیدونین یا گفته بود شما حق نقد شعر رو ندارین چون صاحب سبک نیستین!!!!!! این شد که بچه به من توصیه کردن که اگر شعر خوندم و یه وقتی نقد بی ربطی کرد باهاش کل کل نکنم. ولی در یک لحظه خون 86ای من به جوش اومد وتصمیم گرفتم در برابر این منتقد برجسته(!!!) قد علم کنم ( نه که خیلی سواد شعریم بالاست و دیگه آخر شاعرم!!!!). هفته اول نه من شعر خوندم و نه اون حرف زد. ولی در این بین با بچه ها هماهنگ کردم گفتم من هفته ی آینده یه شعر میخونم از اون مدلایی که خودمم نمیفهمم چی گفتم بعد اگه ییهو اون حرف زد جوابش رو میدم فقط شما از من حمایت کنین!!!!! و اما جواب:

هماهنگ کردم که اگه یه وختی حرف زد من بگم جدیدا در بین منتقدان ادبی در فرانسه سبک جدیدی تعریف شده که کارهایی از این دست در اون فراوانه و کم کم داره این سبک وارد ایران هم میشه و اگه شما خبر ندارین مشکل از عدم آگاهیتونه اسم این سبک جدید هم هست: پوبورکتالیسم یا به عبارتی اکسپرسوپوبال!!!!!!!!!!!!!!!! و به این وسیله کل ادبیات جهان رو مورد یک هجوم 86ای قرار دادم! البته خدا رو شکر من که شعرم رو خوندم طرف جرات نکرد لب از لب باز کنه و ادبیات دنیا از این توطئه بسیار خطرناک جان سالم به در برد!!!

نتیجه اخلاقی: یه خرده جنبه داشته باشین وقتی دوتا و نصمی اصطلاح غلمبه یاد میگیرین نخواین هرجا دیدین استفاده کنین!( مثل من که اصلا از این کارا نمیکنم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)